نامه خواندنی کاوه آفاق به هواداران گرامی و منتقدین رویکرد گروه به فعالیت رسمی در ایران

طبق قوانين بين المللي پخش آثارهنري  از رسانه ها و يا نشريات ، و يا  باز پخش و يا چاپ مجدد هر اثري كه با سرمايه و هزينه ي صاحب اثر خلق شده باشد مستلزم اجازه ي رسمي صاحب اثر و يا پرداخت هزينه هاي توليد و خلق كار متناسب با نوع اثر از سوي رسانه و يا ارگان پخش كننده كار مي باشد. شبكه ي منوتو طي يك اقدام غير قانوني و خلاف قوانين رسمي بين المللي و با سوي استفاده از موقعيت ايرانيان داخل كشور و عدم دسترسي هنرمندان داخل به مراجع حقوقي خارج از كشور، با هزينه ي خود افراد اقدام به توليد آثاري كرده و سپس بدون اجازه و هماهنگي و بدون هيچ پرداختي و يا حتي اينكه زمان پخش كار رو پيشاپيش با صاحب اثر هماهنگ كند، برنامه اي كه با هزينه ي شخصي ِ ديگري ساخته شده را به روي آنتن مي برد. در اين ميان خيلي ها به علت عدم آگاهي از قوانين و يا به خاطر اينكه هنوز خود را آنقدر بزرگ نمي دانند كه محق بودنشان را به ذات درك كرده باشند هيچ واكنشي در قبال اين اقدام غير اخلاقي و غير قانوني انجام نمي دهند ، ولي بي شك موضوع براي كاوه آفاق و گروهش متفاوت است.در ذيل متن نامه ايست كه كاوه آفاق به سایت ها ارسال کرده است، این متن در پاسخ به  دوستاني نوشته شده است كه بي خبر از همه جا و رنج هایی که این روزها در پیچ و خم اخذ مجوز اجرا در ایران بر او می رود ، به نقد اعتراض او به شبكه منوتو پرداختند و اميدواريم كه قانع كننده ي ذهن هواداران عزيز گروه باشد

كه هرچه انگيزه براي ادامه هست از لطف آنان است. 

دوست من ؛ کاش می دونستی . . .

کاش می دونستی رویای دیدنت ، هم دم شدنت ، با تو توی خونه خوندن و تو رو از نزدیک شنیدنت ، هر شب و هر صبح تو خواب و تو بیداری ، از تو اتاق تا تو خیابون ،از استادیوم فوتبال  تا سینما ،  از فروشگاه تا فرودگاه ،از شرق تا غرب و  از شمال تا جنوب . . . با منه .

کاش می دونستی رفیق چی می گم . . .

کاش یه بار لب مدیترانه نشسته بودی و می دیدی که دیگه شعرت نمیاد ، کاش برق انعکاس آفتاب ُ رو شن های تمیز ساحلش ُ خنده ی سرمستی ِ آدمای کنارش رو دیده بودیُ یاد قوطی های خالی آب معدنی و آشغال چیپس های کنار خزرُ یه پیر زن داغـدار که مات و مبهوت به افق نگاه می کرد  می افتادیُ یه راست می رفتی فرودگاه بر می گشتی ، که اینجا من رو نمی خواد ، اونجا جای ماست . . .

کاش یه بار تو غروب های لندن قدم زده بودی ُ می دیدی که غمش از غروبای جمعه ی خودمون هزار بار گریه دارتره و کاش یه بار یه نامه برات اومده بود ، که پسـر !!! اگه مردی بمون و درستش کن ، اگه مردی ، بدون هر چیزی هزینه داره و اگه مردی هزینش رو بده و برگرد یا کاش برات حتی یه بار نامه ای اومده بود که : تو که مثل بقیه گذاشتی رفتی بابا . ؟؟؟. . . و  کاش می دونستی مادر ِ نگران داشتن و همسر نگران داشتن و ذهن نگران داشتن یعنی چه . . .

کاش حتی یک روز ... دقت کن ... حتی یک روز ، نـَه چند سال . . . تصور شاید فردا دیگه نباشم پا به پات همه جا بود . . .

کاش یه بار، فقط یک بار،  نه مثل ما  دَه ها  بار ، میلیون ها خرج ساختن چیزی می کردی و صبح از خواب پا می شدی و می دیدی آقای ماهواره كه ترانه هاي سخيف غذاي روزانه اش شده ،  بي مُزد و با منت پخشش می کنه و بعد از یه مدت می گه یا بیا عین ما بشو یا دیگه همینم نمی خوایم ، یا پا می شدی و می دیدی شبکه ای مثل منو تو. . . هرچه تو گفتی رو سانسور کرده و هرچه به دل  خودش  نيك نـِشسـتسـت رو به خورد مردم داده و اونوقت تلنگرش می خورد بهت که ای دل غافل همه جا آسمون یه رنگه ، همه قیچی بدست می افتن به جون کارت ، فقط اونا یکم خیاطاشون خوش پوش ترن ، مینی ژوب می بوشن و کراوات می زنن. نه رفیق جای من نیستی ُ اگه جای من بودی تو هم دوست نداشتی چهره ای که از خودت با دست خالی و خون دل ساختی از رسانه ای پخش بشه که صورتش یه چیزه و سـیرتـش چیز دیگر . لا اقل رسانه های داخلي درون و برون یکیست و تکلیف روشن كه مي دوني در چه حوزه اي فعالند و در چه حوزه اي نه ، هواي چه كسي را دارند و هواي چه كسي را نه ، و جهان بيني شان چيست و از كجا مي آيد.

کاش یه بار پای حرف های امثال  "یاس "نشسته بودی ، کاش می دونستی "محسن نامجو" ها دلشون برای کافه های مشهد تنگ شده ، کاش می دونستی" کاوه یغمایی "ها دوست دارن  فرزندشون بابا بزرگش رو بـبیـنه و کاش می دونستی به "آرش سبحانی"ها  زیاد هم خوش نمی گذره ، کاش خبر داشتی که "اروین خاچیکیان " ها  هنوزم حال کوچه های قدیم رو می پُرسن و باز هم بايد بگم كه اي کاش یک بار کنار یه ساحل هر جاي دنيا نشسته بودی ُ شغلت شعر گفتن برای "راک" بود و به خودت یه نگاه می انداختی و از مردمت شرمنده می شدی و زیر لبت زمزمه می کردی : ای خدا شهر من کو ؟؟؟

نوشته شده در تاریخ 30 بهمن 1390 و در ساعت : 05:44 - نویسنده : سعید مهرانی